माथि उठाइदिनेलाई
तल पार्छ कालो नियत र खराव मष्तिस्कले
विर्सन्छ,आफू चढेको काँध
क्षणिक दम्भ,चुतिया व्यवहार र बकम्फूसे रवैयाले
भरोसामा आगो लगाएर।

खुरापाती र चाप्लुसीमा
अरुको टाङमुनीबाट
बडो स्वाभिमानको शिर ठडाउनेले
नूनको सोझोमा के देख्छ,
र के खान्छ
मैले भन्नु पर्दैन।

टिठ लागेर आउँछ
कोही पात्र नचाहेर पनि कवितामा
र
राख्छ अर्थ डिप च्यालेञ्जर भन्दा माथिको।

विश्वास दिनु मेरो पहिचान हो
तर
घात गर्नु उसको आदत
सबभन्दा गहिरो चोट त्यहाँ लाग्दो रहेछ जहाँ घाउ देखिन्न न दाग नै
तर
अमिट बन्दोरहेछ ।

बढ्नुछ अगाडि मान्छे चिनेर
थाहा छ
समय कसैको बसमा हुँदैन
र
फेर्नुछ धोको
वैगूनिलाई गूनले मारेर ।
-एन पि घायल