कविता
जलेको छैन मै सिँहदरबार
आर्याघाटमा मुर्दा पोलिए जसरी पोलिएँ
आगोले मलाई छोएको छैन
बरु
पोलिदियो दूरदराजका जनताको विश्वासी
बादशाहको हैकमी सिँहाशन ।
जलाईलियो एउटा आन्दोलनले
लुछाचुँडी
भागबन्डा र अराजकताको पराकाष्ठ
जननीको स्वाभिमानमा
म जलेको छैन ।
म जलेको छैन
छैन मलाई पोलेको पनि
मेरै छातीमा टेकेर उस्ले बडो फूर्ती लगाएथ्यो म बनाउँछु देश
र
सुनाएथ्यो एउटा हाँस्यादपद उखान एउटा कहानी
त्यही जलेको छ
जनताले जलाएको एकादेशको कथा बनी
म जलेको छैन ।
म उडेको हैन
उस्को उडेको हो स्वार्थ र घमण्डको धुवाँ
जो कहिल्यै नफर्कने गरी
आँफ्नो अनुहारमा धैँसो लिएर
म उडेको छैन ।
म
म नै हुँ सिँहदरबार
उड्न सक्दिन एउटा बादको त्यही मुस्ले चङ्गामा
सक्दिन जल्न कदापी
जल्छन् कपूतका काला कर्तुतहरु
उड्छन् त्यसैगरी हैकमी साम्राज्यहरु ।
मेरो छातीमा रातो कार्पेट बिच्छ्याएर
नछिराउनु कोही खलनायक
फेरी उ गर्न सक्छ कालो धन्दा
देश र जनताको नाममा
म निरिह बनेर सहन्न अब
सहने छैन ।
थाह छ खरानी बाट उठ्ने छु फेरी
म
पोतिने छु श्रृङ्गारले
चम्किनेछु उही श्रृङ्गारमा
तर
चम्किने छैनन् अब कोही कसैका काला कर्तुत
मेरो अनुहारमा ।
आगो लिएर नछिर्नु कोही
म देशको हृदय हुँ
चाहन्छु
यूगौँ बाँचिरहुँ जनताको भरोशा भएर ।
म सिँहदरबार
अब फेरी जल्नुपरे म नै रहने छैन
जो देश बोलिरहेछु
म नै नरहे नरहौला तिमी
हो म मै सिँहदरबार
जलेको छैन मै सिँहदरबार ।
एन पि घायल पर्वत
प्रतिक्रिया